เมื่อวานตอนสี่โมงเย็นบอสโทรมา เราก้อเลยถามว่าวันพรุ่งนี้หรือหมายถึงวันนี้หยุดหรือเปล่า บอสเค้าก้อตอบว่าหยุด เราถามว่าแล้ววันเสาร์-อาทิตย์ล่ะ เค้าก้อบอกว่า วันเสาร์ทำงาน หยุดวันอาทิตย์ มันก้อแปลว่าไอ้ที่นัดกับเราว่าจะมาอยู่ด้วยเสาร์อาทิตย์ มันก้อไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เราลืมไป ว่าอะไรๆ ที่มันเคยเป็น ในวันนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว อดีตยังไงมันก้อคืออดีต จะให้มันกลับมาเป็นปัจจุบันมันเป็นไปไม่ได้ บอสเค้าได้เปลียนไปแล้ว และจะเปลี่ยนไปโดยไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิม จะให้เค้ามาแคร์เราเหมือนเมื่อก่อนที่เค้าเคยรักเรามากมันไม่มีวัน แค่เราตัดพ้อหน่อยเค้าก้อจะตัดความสัมพันธ์ ไม่คบหาเราต่อไป จะพูดอะไรก้อต้องเจียมตัว เค้าน่ะไม่เคยคิดจะง้อเราอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง เรานั่งร้องไห้ทั้งคืน คิดแล้วคิดอีกว่าในเมื่อเค้าไม่ได้รักเราแล้ว แล้วเราทำไมต้องทนเจ็บปวดอยู่คนเดียว เราเองที่ขอให้เค้าโทรมาหาทุกวัน เราเองที่ขอให้เค้ามาหาทุกเดือน เราทั้งนั้น มันก้อเป็นการดีมากแล้วที่เค้าทำตามคำขอร้องเราทุกอย่าง แม้ในความเป็นจริงเค้าอาจต้องฝืนใจตัวเองมากก็ตาม จากนี้ไปเราจะไม่ขอให้เค้าโทรมา ไม่ขอให้เค้ามาหา ให้เค้าลืมคำขอเราให้หมด แล้วเมื่อไหร่ที่เค้าอยากโทรหาเราทุกวันเหมือนตอนที่เค้ารักเรา เมื่อไหร่ที่เค้าอยากมาหาเรา อยากอยู่กับเรา เหมือนตอนที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เราจะให้เค้ากลับมา เราคงทำได้แค่เป็นฝ่ายรอคอยความหวังลมๆ แล้งๆ ที่ไม่รู้ว่ามันจะมีวันที่เป็นความจริงหรือไม่ แล้วช่วงเวลานี้สิ่งที่เราทำได้ก็คงจะเป็นแค่ "การทำใจ" ซึ่งเราเคยเจ็บปวดมาแล้วกับมัน สุดท้ายเราก้อทำไม่ได้ กลับไปคบกับเค้าเหมือนเดิม วันนี้เราจะลองทำมันอีกครั้ง แม้จะต้องเจ็บปวดกว่าเดิม แต่เรารู้แล้วว่ามันเป็นหนทางเดียวที่เราต้องทำ อยู่กับคนที่หมดใจ ไม่มีวันที่เราจะได้ใจเค้ากลับมา อย่างมากก็ทนเจ็บปวดกับการหลอกตัวเองไปวันๆ กับความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง