วันนี้อ่านหนังสือเรื่องหนึ่งแล้วมีบทที่น่าบันทึกไว้
เธอพูดถูกการไปรักใครชอบใครมันเป็นเรื่องน่ารำคาญเหลือรับเลยล่ะ แล้วเรามักจะกลายเป็นคนจุ้นจ้านโดยไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย แถมยังต้องไปนั่งกลุ้มอกกลุ้มใจกับชีวิตของคนอื่นอีก มันก็เลยทำให้ชีวิตเราเองเละเทะเปะปะไปหมด
ถูกเผงเลยฮะเละเทะเปะปะไปหมด
มันก็แปลกนะการที่เรารักใครต่อใครเนี่ยก็เพราะเราขาดอะไรไปซักอย่างหนึ่ง แต่พอรักแล้วยิ่งขาดเข้าไปใหญ่ เพราะงั้นบางทีถึงกลับกลายเป็นเจ้าวายร้ายหรือนางตัวร้ายไปก็มี ได้แต่เที่ยวไปจับผิดหาเรื่องเขาแล้วก็โมโหโกรธา ไม่เห็นจะได้อะไรขึ้นมาเลย
ใช่ฮะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ที่สำคัญเหนืออื่นใดก็คือ ไม่ว่าเราจะรักใครมากแค่ไหนเราก็ไม่มีทางมองทะลุเข้าไปถึงจิตใจของคนคนนั้น ก็เลยได้แต่ร้อนรุ่มทุรนทุรายอยู่ในอกว่า เขาคิดอย่างนั้นรึเปล่านะหรือคิดอย่างนี้รึเปล่านะ ก็เลยรู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีของตัวเองถูกทำลายลง
นี่เป็นเพราะว่าพอเรารักใครซักคนเราก็จะมีความคาดหวังมากขึ้นก็เลยยิ่งขาดมากขึ้น เพราะงั้นก็เลยได้แต่รบเร้าเรียกร้องไม่เป็นเรื่อง จนอีกฝ่ายหนึ่งไม่คิดอยากจะทำความเข้าใจด้วยเลยแม้แต่น้อย เขาจะมองแค่ว่าเอาแต่ฉุนเฉียวเจ้าอารมณ์ใช้ไม่ได้เลย
ยาวอยู่เหมือนกันเนอะ แต่ว่านะก็ทำให้รู้ว่า.....ความรักนี่มีอานุภาพจริงๆเลย |