เห้อ...มีเพื่อนที่รักกันมากๆนี่ก็เป็นเรื่องดีเนอะ แต่ใครจะรู้ว่าถ้าหากว่ามีปัญหาก่ะเพื่อนอ่ะ โห!หนักใจน่าดูเลยอ่ะ ก็เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2548 น๊ะ ไปเที่ยวฉลองสอบเสร็จกับครูแล้วก็เพื่อนๆ เราก็ดีใจที่มีมน(เพื่อนที่รักที่สุดคบกันมา7ปี)ไปด้วย 2สถานที่แรกที่ไปนั่นก็คือ พิพิธภันฑ์ช้างเอราวัณฯ แล้วก็ไปต่อที่เมืองโบราณ ที่สุดท้ายที่ไปก็คือบางแสน และแล้วปัญหาก็เกิดขึ้น คือว่าไปเช่ารถจักรยานมาขี่เล่นกันคือโฟน(เราเนี่ยแหละ) มน แล้วก็ปลาทูเพื่อนที่รู้จักใหม่ตอนขึ้นม.1อ่ะ แข่งกันไปมาเรื่อยๆ มนก็ขี่ช้าลงไป เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แข่งกันกับปลาทูต่อไป ทีนี้พอจะปั่นกลับ มนก็มาบอกว่า...โซ่จักรยานเราหลุดอ่ะ เราก็หาทางช่วยกันเอาไปใส่ให้กับปลาทู แต่มันติดอารายก็ม่ายรู้อ่ะน๊า "ช่วยไม่ได้ เดินไปเรื่อยๆล๊ะกันเน๊อะ แถวนี้มีร้านเช่าจักรยานอีกร้านนึง ขอให้เค๊าช่วยก็ได้" เราเป็นคนพูด แล้วก็เดินไปเรื่อยๆ เราก็ปั่นเล่นแต่ก็ปั่นเร็วเกินไปมั๊ง แต่เราก็หยุดคอยมนกับปลาทูเป็นครั้งคราว แต่มนกับปลาทูคิดว่าเราไม่คอย ทำหน้าบูดกันสองคน เราก็งง มนกับปลาทูเดินมาเรื่อยๆ ส่วนเราก็ปั่นจักรยานอย่างซิ่งตามปรกติที่ชอบทำ แล้วก็สุดทางจนได้ เราหยุดคอบมนกับปลาทู แล้วปลาทูก็ปั่นจักรยานมาหาเรา เราแปลกใจเลยถามปลาทูว่า "มนไปไหนอ่ะปลาทู" ปลาทูก็ตอบอย่างฉุนๆว่า "เอารถไปคืน" เราก็เลยถามปลาทูว่า "มนเป็นอะไรอ่ะ ทำไมหน้าบึ้งจังเลยอ่ะ" ปลาทูก็มองมาที่เราด้วยสายหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเล็กน้อยแล้วก็ตอบเราว่า "ก็ตอนโซ่จักรยานหลุดทำไมโฟนไม่รอมนมั่งเลยหล่ะ มนมันก็คงน้อยใจโฟนหล่ะมั๊ง ความจริงแล้วโฟนหน้าจะรู้ตัวเองดีน๊ะ ไม่น่าให้เพื่อนใหม่อย่างเราตอบปัญหาแทนเลย มนคงคิดในใจว่า ขนาดเพื่อนที่คบเราแค่1เทอม ยังคอยเราเลย แต่ดูเพื่อนที่คบกันมา7ปีสิ่ ไม่เห็นจะรอเราเลย ความจริงแล้วเราก็ไม่น่ามาคบคนอย่างโฟนเลยจริงจริง" พอพูดจบแล้วปลาทูก็เอารถไปคืน ไอ้เราเองก็ได้แต่งยืนรับประทานแห้วอยู่คนเดียว พอขึ้นรถกลับบ้าน เราเลยตัดสินใจถามมนตรงๆว่าโกรธเราหรือเปล่า มนก็ตอบเราว่า "คงงั๊นมั๊ง" เราก็เลยพูดตรงๆไปเลยว่า "เราเองก็ไม่ได้เสียใจน้อยไปกว่ามนซักเท่าไหร่หรอกน่า เพราะเรารู้ไงว่ามนก็เป็นคนที่ไม่นึกถึงเหตุผลของเพื่อนให้มันกว้างกว่านี้บ้าง ถ้ามนรู้จักหาเหตุผลของเราหรือว่าถามเรามาตรงๆ เราจะไม่เสียใจเลยน๊ะ เราอยากมาบอกเหตุผลของเราว่า เราเองเห็นปลาทูอยู่เป็นเพื่อนมนแล้ว เราก็เลยไม่ค่อยเป็นห่วง แล้วเราก็มีนิสัยที่ไม่ชอบทำอะไรช้าๆอยู่แล้ว มนก็น่าจะรู้ แต่เราก็หยุดรอมนอยู่ห่างๆตลอด แล้วเราก็เป็นคนขอร้องให้ลุงช่วยซ่อมรถมนด้วย เราคิดว่ามนคงจะเข้าใจเราน๊ะ ทำไมมนไม่เป็นเหมือนเราหล่ะ มนลืมส่งรายงานให้เราจนเราถูกหักคะแนนเราก็ไม่โกรธ แต่ดูสิ่...แค่เราขับรถเร็ว !เหมือนไม่รอมน! ทั้งๆที่เราคอยมนตลอด มนกลับโกรธเรา ถ้ามนคิดง่ายๆแบบนี้ เราคิดว่าถ้าหากเรามาเป็นเพื่อนธรรมดากัน ไม่ใช่เพื่อนสนิท มนจะหาเพื่อนสนิทคนใหม่ที่เหมือนกับเราได้รึเปล่า มนคิดเองล๊ะกัน แล้วถ้ามนคิดว่าเราผิดเราก็ขอโทษด้วยน๊ะ" ประโยคที่เราพูดนั้น ทำให้มนอึ้งเลยหล่ะ แล้วเราก็ได้ยินประโยคที่พูดว่า "เค๊าขอโทษ" เราเองก็ยิ้มออกมาทันที แล้วเรื่องในวันนั้นก็จบลง เห้อ...คิกคิก มีความสุข